Review: Buitengewoon briljante wezens

Soms heb je een boek in je bezit en nodigt de flaptekst echt uit tot lezen, maar eenmaal begonnen begin je te twijfelen. Zet je dan de tanden op elkaar en lees je verder, of leg je het aan de kant? Ik heb een aantal boeken die ik aan de kant heb gelegd en waarbij ik ook absoluut geen zin meer had om verder te gaan. Het leek teveel op een ander verhaal, de ellende die beschreven werd kon ik op dat moment niet hebben of het kwam gewoon niet opgang.

Maar dit boek, Buitengewoon briljante wezens van Shelby van Pelt, heb ik aan de kant gelegd om een stomme reden. Ik ging reviews lezen, want ik had dus wel twijfels. En terwijl ik dat deed las ik een aantal reviews waarin een van de personen omschreven werd als een luie donder die alleen maar negatief sprak en niet vooruit kwam. En toen ik dat las had ik weinig zin meer om verder te gaan. Dus, aan de kant gelegd en toen een ander boek gaan lezen.

Verder gaan of niet?

Gelukkig begon het na uitlezen van het andere boek toch weer te kriebelen. En ik zeg gelukkig, want ik kon me niet meer vinden in de negatieve reviews. Ja, een van personen heeft veel meegemaakt en hij heeft ook moeite om door te gaan, maar dat snap ik ergens ook wel. Zo kan hij ook zo nu en dan behoorlijk snel op zijn teentjes getrapt zijn, maar is dat niet heel normaal gedrag? Dat zien we volgens mij allemaal wel in het dagelijks leven.

De hoofdpersoon zelf is een bijzondere vrouw. Ze werkt 's avonds in het plaatselijke aquarium. Ze komt op mij over als een sterke vrouw, die prima haar eigen boontjes kan doppen, maar een groot verdriet met zich meedraagt.

Dat er dan ook nog een bijzonder briljant wezen een rol in dit boek heeft, maakt het verhaal af. En dat sommige mensen niet handelen of reageren zoals gewenst is, tja... We doen allemaal weleens iets om de verkeerde redenen ;)